128. rocznica urodzin gen. W. Andersa

11 sierpnia 1892 r. w Błoniu (obecnie gmina Krośniewice powiat Kutno w województwie Łódzkim) urodził się Władysław Anders – syn agronoma i zarządcy ziemskiego Alberta Andersa (1864–1942) oraz Elżbiety z domu Tauchert (1868–1930). Oboje rodzice korzeniami swymi pochodzili z Inflant Polskich. Był bratem Tadeusza, Karola i Jerzego Edwarda. Wszyscy zostali żołnierzami zawodowymi Wojska Polskiego.

Władysław Anders walczył o Niepodległość Polski będąc m.in. oficerem wojska polskiego gen. Dowbora-Muśnickiego, szefem sztabu wojsk Powstania Wielkopolskiego 1918-19 oraz dowódcą kawalerii w wojnie z bolszewikami na froncie wschodnim (1919-20). Po I wojnie światowej  m.in. dowódcą garnizonu warszawskiego oraz dowodził obrona ośrodka rządowego przy Prezydencie RP. S. Wojciechowskim podczas zamachu majowego 1926 r. j. Piłsudskiego. W latach 30-tych awansowany na generała, a po wybuchu wojny dowodził samodzielną grupą kawalerii. Kilkukrotnie ranny – pojmany podczas próby przebicia się na Węgry przez Ukraińców i przekazany bolszewikom. Więziony we Lwowie a następnie na Łubiance w Moskwie nie uległ sowieckim prześladowcom i nie zgodził się na podjęcie współpracy. Gdy po agresji Niemiec na ZSRR w czerwcu 1941 r. zostaje zawarty układ pomiędzy Rządem RP w Londynie a Rosją sowiecką (układ Sikorski-Majski) powstaje szansa na stworzenie z uwięzionych w ZSRR Polaków Wojska Polskiego. Na jego czele staje  gen. W. Anders, któremu rok później udaje się wyprowadzić ponad 120 tys żołnierzy i osób cywilnych (w tym wiele dzieci – sierot) do Iranu a następnie na Bliski Wschód, gdzie w 1943 r. utworzony zostaje II Korpus Polskich Sił Zbrojnych na czele którego w roku 1944 gen. Anders uczestniczy w walkach z Niemcami na froncie włoskim. Zdobywa m.in. Monte Cassiono, Anconę i Bolonię. Zostaje w tym czasie p.o. Naczelnego Wodza, a już po wojnie wraz z większością żołnierzy pozostaje na emigracji stojąc wiernie przy legalnym Rządzie RP w Londynie. Pełni też wówczas m.in. funkcję następcy Prezydenta RP, Naczelnego Wodza, prezesa Skarbu Narodowego i odrodzonej Polskiej Macierzy Szkolnej. Kontynuując na emigracji walkę o odzyskanie przez Polskę niepodległości uczestniczy nie tylko w życiu emigracji ale również spotyka się z czołowymi politykami Zachodu m.in. Ch. de Gaullem, W. Churchillem, gen. Franco, papieżem Piusem XII, prezydentami USA d. Eisenchowerem i J.F. Kennedym. Umiera 12 maja 1970 r. w Londynie.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *

Kontynuując przeglądanie tej strony, domyślnie akceptujesz użycie ciasteczek tzw. cookies. więcej...

Ustawienia cookie na tej stronie są ustawione domyślnie na "zezwalaj na pliki cookie", aby dać Ci najlepszy sposób przeglądania z możliwych. Jeśli w dalszym ciągu korzystasz z tej strony, bez zmiany ustawienia plików cookie lub klikając na przycisk "Akceptuję", wyrażasz na to zgodę.

Zamknij